"شعری از زنده یاد رضا شهید ضیایی"

 

شاعران ذات اندوهگین انسان را می سرایند

فیلسوفان کتاب مقدس تردید را

و فاجران حدیث دربه دری را

□□□

دل  ما و شما

دل ما و جهان

دل اندوهگین ما و تعزیه گردانانی          

که از کنار این دریچه می گذرند

از خطوط موازی از کنار شما و جهان

□□□

بگذار لالایی گران در لیالی ملول

اوسانه ی تنهایی ما روایت کنند

ما را ذات اندوهگین انسان را

وقتی کنار خطوط موازی

            از هوش می شویم

                        خاموش می شویم

                                    فراموش می شویم.