خیلی سخته که ادای خوشحالا رو دربیاری بعد هی به خودت تلقین مثبت کنی که من خوبم ، خوبم، خوبم،آنقدر خوب که در تصور زمین هم نمی گنجد .آرامم ، آرامم ، آرام و این آرامش مجازی ، آرامش قبل از توفان باشد و یا آرامش یک آتشفشان خاموش ...

بعد هی راه بروی... راه بروی ...راه بروی ...

یا بنشینی یک گوشه و زانوهایت را توی بغلت بگیری و زل بزنی به روبرو و آنقدر زل بزنی که چشمهایت از حدقه بزند بیرون !و یا گریه کنی ، گریه کنی ، گریه کنی ...آنقدر گریه کنی که حالت از خودت هم به هم بخورد ...

این وسط هم یک پیدا بشود و بیاید حرفهایی را که تو یک عمر به بقیه دیکته می کردی را به خودت برگرداند و تو با مهربانی احمقانه ای لبخند بزنی ، که این یعنی خفه شو ، خودم همه این چرندیات را حفظم ، یک چیز جدیدتری بگو...

بعد توی تنهایی ات هی مچاله شوی ، هی مچاله تر شوی

                                                                     مچاله تر

                                                                          مچاله..

                                                                              مچا....

                                                                                  .......

                                                                                        ....... .

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ. ن.۱ : به قول "لاله" حال من خوب است ولی شما باور نکنید .

پ.ن.۲.این جور نوشتن هارو دوست ندارم ،شاید سکوت این مدتم هم به خاطر همین بود ، منتظر بودم "این نیز بگذرد"  اما ظاهرن ، "این" رشته سر دراز دارد !

پ.ن.۳. عنوان را با صدای حسن پناهی زمزمه کنید .

پ.ن.۴.پستای اخیرم همش شده ،اشک و آه و لبخند