داری فکر می کنی ؛

به همه کسانی که دوستت داشتند ، دوستشان داشتی ، همه آنهایی که از دست داده ای ، کسانی که غیر از آن چیزی بودند که همیشه تصورش را می کردی ...

حالا می بینی خودت هم غیر از آن چیزی هستی که تصورش را می کنند .

داری فکر می کنی؛

اینجا یک ۴ دیواری بزرگ است .

از هر طرف که می روی به دیوار می خوری ....

 اینجا همه بیمارند...دچار یک بیماری لاعلاج!

***

سیگار بعدی را روشن می کنی

رد غلیظ رژ صورتی روی ته سیگار ها باقی مانده ...

***

این تصویر هم تکراری شد  

بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم!*

-------------------------

* زمستان_ اخوان ثالث

 یکی داد می زد:

آقا جا نیست سوار نشو ...

***

صبح که از خانه بیرون می آمد به زنش قول داده بود امشب با دست پر برگردد یک لحظه چهره زنش را تصور کرد ، چقدر صورتش چروک افتاده بود با آن خنده های غمگینش..

به مقصد می رسد . پیاده می شود .

کوچه تاریک است .

بغض می کند .

کلید می اندازد .

در باز است !

                                                                                       زمستان ۸۲

1.....ساعت چه زود می گذرد، چه خوب می گذرد ، به به

نگاه که می کنم به اطرافم ، می بینم چقدر شلوغ است ،چقدر تنها نیستم...*

۲.سر سماور را باز کردم ، بوی لجن می داد.حالم به هم خورد هر چی توی شکمم بود بالا آوردم.آنقدر عق زدم که از حال رفتم.

□

      با گرمای دستش چشمانم را باز کردم ، با لبخند همیشگی اش پرسید:

-         باز چی شده ؟

زدم زیر گریه و گفتم توی سماور قورباغه افتاده بوی لجنش داره منو می کشه !

خندید و گفت : توی سماور دربسته قورباغه چطوری رفته ؟!

سماور را برداشت و به طرفم آورد، من عقب عقب رفتم، داد می کشیدم ، نیار جلو ...نیار جلو...و دوباره عق زدم ...

سرم فریاد کشید ، تو دیوانه شدی ...عزیزم تو دیوانه شدی ...

□

برگه را از دستم گرفت و از بالای عینکش به صورت رنگپریده ام نگاهی انداخت و پرسید : چند وقته عقب انداختی ؟

عقب ؟! نه...

 دیگر صدایش را نمی شنیدم ...

صورتم را با پشت دستهایم پاک کردم و تلوتلو خوران از اتاقش بیرون آمدم...

  □

توی خانه او و دو تا بچه منتظرم بودند.

توی شکمم یک قورباغه وول می زد !

                              بهار 83 - مشهد

* بخشی از نوشته سهیلا دیزگلی... کلیک کنید ، بقیه اش را بخوانید.